کتاب گفت و گوهای سرنوشت ساز

درباره کتاب گفت و گوهای سرنوشت ساز:

کتاب گفت و گوهای سرنوشت ساز اثر ال سوئیتزلر، جوزف گرنی، ران مک میلان، کری پترسون ترجمه سعید یار احمدی از انتشارات آموخته می باشد.

در گذر شبانه‌روز، چه در خلوت خانه، چه در پویایی محل کار و چه در صمیمیت جمع‌های دوستانه، ما پیوسته در معرض تعاملات کلامی گوناگونی قرار می‌گیریم. بسیاری از این گفت‌وگوها، روندی روزمره و سهل دارند که به سادگی مدیریت می‌شوند. با این حال، در میان این تبادلات عادی، گفت‌وگوهایی رخ می‌دهند که به واسطه پیامدهای عمیق و تأثیر بسزایشان بر تار و پود روابط و کیفیت زندگی‌مان، از اهمیتی ویژه برخوردارند و اغلب، مواجهه مؤثر با آن‌ها برایمان چالش‌برانگیز می‌شود.

کری پترسون، جوزف گرنی، ران مک‌میلان و ال سوئیتزلر، چهار نویسنده ژرف‌اندیش، در اثر ارزشمند خود با عنوان «گفت‌و‌گوهای سرنوشت‌ساز» به واکاوی دقیق این دست از تعاملات کلامی می‌پردازند. آن‌ها این گفت‌وگوها را به دلیل سه ویژگی بارزشان، یعنی وجود اختلاف‌نظر، ریسک بالا و غلیان احساسات شدید، «سرنوشت‌ساز» می‌نامند؛ چرا که نحوه مدیریت این گفت‌وگوها می‌تواند مسیری تعیین‌کننده در زندگی فردی و اجتماعی ما رقم بزند.

نویسندگان این کتاب، با طرح ادعایی جسورانه، بر این باورند که اگر نگوییم تمامی، اما بخش اعظمی از مشکلات و چالش‌های پیش روی بشر، ریشه در شیوه برخورد افراد در هنگام بروز اختلاف‌نظر پیرامون مسائل عاطفی و پرمخاطره دارد. به زعم آن‌ها، اگر افراد بتوانند مهارت‌های گفت‌وگوی مؤثر را، همان‌گونه که اساتید این فن در لحظات سرنوشت‌ساز به کار می‌گیرند، فرا بگیرند و به کار ببندند، تحولات چشمگیری در استحکام روابط بین فردی و ارتقای عملکرد سازمانی پدید خواهد آمد.

با وجود این اهمیت انکارناپذیر، اغلب ما از بیم آنکه اوضاع را وخیم‌تر سازیم، از مواجهه با گفت‌وگوهای سرنوشت‌ساز اجتناب می‌کنیم. گویی در هنر طفره رفتن از گفت‌وگوهای دشوار به استادی رسیده‌ایم. نمونه‌های این اجتناب در زندگی روزمره فراوان به چشم می‌خورد؛ اعضای خانواده هنگامی که بحث به موضوعی با ریسک بالا می‌رسد، به سرعت مسیر گفتگو را منحرف می‌کنند و مدیران سازمان‌ها در موقعیت‌های حساس، به جای برقراری تعامل رودررو با کارکنان خود، به ارسال پیام‌های صوتی اکتفا می‌کنند.

نویسندگان کتاب «گفت‌و‌گوهای سرنوشت‌ساز» بر اساس یافته‌های حاصل از تحقیقات جامع خود، این دیدگاه روشنگرانه را مطرح می‌کنند که روابط پایدار و مستحکم، مشاغل باثبات و موفق، سازمان‌های پویا و جوامع مقتدر، همگی از یک منبع واحد نیرو و انرژی تغذیه می‌کنند و آن چیزی نیست جز توانایی سخن گفتن صریح و بی‌پرده درباره موضوعات مخاطره‌آمیز، سرشار از احساسات و بالقوه بحث‌برانگیز. این توانایی، سنگ بنای تعاملات سالم و سازنده را تشکیل می‌دهد و کلید گشایش بسیاری از گره‌های فردی و اجتماعی است.